بتلك الحيثية آية النفاق ، و أما بغضهم و محبتهم لا من تلك الحيثية ، فلا يوجب شيئا ] . و بنابر اين مىبايد كه معناى اين حديث آن باشد كه بغض آن جناب من حيث الايمان ، نفاق است و همچنين محبت آن جناب من حيث الايمان ، علامت ايمان است و اين صفت هم براى هر كسى كه مؤمن باشد و گو بر انواع فسق و فجور اقدام كند ، ثابت است . پس از هر دو حديث آخرين هم ، اصلا فضيلتى براى آن جناب ثابت نمىشود ، و محض مثل سائر مسلمين اين هر دو صفت در آن جناب ( معاذ اللَّه من ذلك ) متحقق خواهد بود و « حديث منزلت » را ، خود به خيال رفع منزلت شيخين ( معاذ اللَّه ) از قبيل مهملات قرار داده‌اند كه دلالت آن را بر محض استخلاف خاص مقصور سازند و آن امرى است كه بقول نواصب هر كس قابليت آن را دارد ، بلكه ( معاذ اللَّه ) بزعم أعور « حديث منزلت » دليل نقص و عيب و ذم است . پس بنابر اين خرافات ، هيچ حديثى كه دلالت كند بر فضيلت مختصه براى جناب امير المؤمنين عليه السّلام ثابت نباشد . فأىّ عناد أبلغ من ذلك ؟ « رد احاديث پيغمبر ( ص ) از اعمال شنيعهء ارباب جحود است » و بايد دانست كه ذمّ رد احاديث و اخبار ، و شناعت و فظاعت ارباب جحود ، و انكار ارشادات سرور اخيار صلّى اللَّه عليه و آله الاطهار در كلام علماء كبار و منقدين آثار ، بسيار از بسيار است . نور الدين على بن عبد اللَّه بن احمد سمهودى [ 1 ] در « جواهر العقدين »

--> [ 1 ] السمهودى : ابو الحسن المؤرخ الشافعى المتوفى ( 911 )